INPP – o metodzie

Instytut Psychologii Neurofizjologicznej INPP (Institute for NeuroPhysiological Psychology) został założony w 1975 roku przez psychologa dr Petera Blythe. Od tego czasu prowadzi badania nad skutkami niedojrzałości w funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego widocznymi w trudnościach w uczeniu się, funkcjonowaniu emocjonalnym i zachowaniu. Od 2001 roku Międzynarodowym INPP w Chester kieruje dr Sally Goddard Blythe, która jest autorką licznych publikacji również w języku polskim (patrz O metodzie INPP – Publikacje).

Wykorzystując standardowe testy motoryczne, pierwotnie stosowane w medycynie, INPP opracowało metodę identyfikacji i oceny oznak niedojrzałości neuromotorycznej (patrz O metodzie INPP – Niedojrzałość neuromotoryczna) u dzieci i dorosłych oraz opracowało nieinwazyjną metodę indywidualnej interwencji, która polega na codziennym wykonywaniu indywidualnie dobranych ćwiczeń ruchowych. Na bazie tej metody 1984 roku opracowany został program rocznego kursu INPP przeznaczonego dla terapeutów (patrz Szkolenia – Roczne dla terapeutów). W 1996 roku opracowano Rozwojowe Testy Przesiewowe oraz dostosowano indywidualny program kliniczny INPP do użytku podczas pracy z grupą dzieci w szkołach (patrz Szkolenia – Dwudniowe dla nauczycieli), a w 2014 roku opracowano Testy Przesiewowe INPP dla lekarzy i pracowników służby zdrowia (patrz Szkolenia – Jednodniowe dla pracowników medycznych).

Wskazania do diagnozy (i ewentualnie terapii) metodą INPP:

  • zaburzenia koordynacji ruchowej i równowagi (na rowerze, podczas pływania, podczas zabaw ruchowych itp.),
  • obniżona zdolność koncentracji i utrzymywania uwagi,
  • nieustalona lateralizacja,
  • choroba lokomocyjna,
  • nieumiejętność usiedzenia w miejscu,
  • nieumiejętność milczenia,
  • trudności w nauce czytania,
  • trudności w nauce pisania,
  • trudności w nauce matematyki (pomimo normy intelektualnej),
  • trudności z nauczeniem się odczytywania czasu z zegara ze wskazówkami,
  • obniżona koordynacja wzrokowo-ruchową,
  • problemy z mową i artykulacją,
  • zaburzenia integracji sensorycznej,
  • rozbieżność pomiędzy pracami pisemnymi i wypowiedziami ustnymi,
  • nieprawidłowa pozycja podczas siedzenia,
  • problemy z utrzymaniem moczu w nocy powyżej 5-go roku życia,
  • lęki.

Niedojrzałość neuromotoryczna

Termin niedojrzałość neuromotoryczna (neuromotor immaturity – NMI) odnosi się do pominięcia jakiegoś etapu rozwoju dziecka lub zatrzymania rozwoju na wczesnym jego etapie. Każdy przeciętny, donoszony noworodek rodzi się ze zbiorem pierwotnych odruchów (patrz O metodzie INPP – Odruchy), które są hamowane lub kontrolowane przez wyższe ośrodki w mózgu w pierwszym roku życia. Jeżeli nie zostaną one wyhamowane w odpowiednim czasie, to pozostaną aktywne w ciele i mogą zakłócać rozwój różnych funkcji: równowagi, kontroli motorycznej, funkcjonowania wzroku i słuchu, koordynacji ręka-oko, umiejętności percepcyjnych i wielu innych. Może to prowadzić do objawów behawioralnych, takich jak: frustracja, nadpobudliwość i nadwrażliwość, brak równowagi pomiędzy zdolnościami i osiągnięciami. W miejsce zanikających w pierwszym roku życia odruchów pierwotnych pojawiają się odruchy posturalne, które powinny być w pełni dojrzałe po skończeniu przez dziecko wieku trzy i pół roku.

Według definicji INPP termin niedojrzałość neuromotoryczna oznacza występowanie zbioru przetrwałych odruchów pierwotnych powyżej szóstego miesiąca życia (ostatecznie powyżej 12 m.ż.) w połączeniu z brakiem lub niedojrzałością odruchów posturalnych powyżej wieku trzech i pół roku. Oznacza to, że Centralny Układ Nerwowy (CUN) funkcjonuje na poziomie dojrzałości motoryki odruchowej (motoryka odruchowa jest pierwszym etapem rozwoju ruchowego, po nim następuje duża motoryka, a potem dopiero mała motoryka). O opóźnieniu można mówić tylko wtedy, gdy nie występuje uszkodzenie CUN, ani choroba degeneracyjna mózgu.

Źródło http://www.inpp.pl/